پاییز دسیسه طبیعت بود

         که با آه یک نسیم

   برگ ها را بریزاند و برقصاند

گر نه از حوصله ی درختان باغ ما بیرون است

                          تکان دادن این همه دست

     و شاد بودن

      آزاد بودن

            که برای پدر هایمان خاطره شد و برای ما آرزو

زمستان تو بودی

           برفی که اینجا نیامد

   چون سیاه می شد

      شاید هم سیاه می کرد

بارانی که همیشه می بارد

   وقتی که هاجر چتر ندارد

            و قلم هزینه ایست برای نوشته شدن

بهار

       ای کاش این تو

 کمی برای من جا داشت

تا ما شود

همیشه سبز اما نه از برای من

        نه در سرای من

تابستان

      یک مشت شن بود

که دست من از ساحل ربود

        و به آسمان پاشید

تا رنگش کند

دریا بود

فریادی که پیاده تا افق رفت

     تشنه ی یک قایق

سپس خود در آغوش سرد ساحل

       به نظاره نشست

تهدید ابر ها را

آری

پاییز برگ هایی بود که می ریخت

       از کینه ی سوزان زمستان

    که هنوز نیامده

             سبزی بهار را بر سرش می کوفتند

 تابستان هیچش به فصل ها نمی خورد جز نامش

        چه دردی است چهار فصل بودن

                 وزان بیست سال سرودن

با من باش امروز را

           شاید فردا ما نباشیم

یا نباشی یا نباشم

         چه می دانم

       دیگر شناسه ها جدی نمی شوند

              دل دریای ما

از اولش کوچک بود

 و در آب گل آلود

     ماهیهایمان ماهی می گرفتند

 مرده شور این دیار را ببرند

                     که از بی کفنی زنده مانده

           و جاده هایش

که دوستی با خاطرات کودکی ام را

به خدایی رساند

              که هیچوقت نزدیک نبود

       چه سود

          نهایت آرزو شده

فاحشه ای باکره

                 که نهایت تناقض است

               و کسی نیست

     بیامرزدش

                  که این همه گناه آمرزید

 

سکوت را می خواستند دار بزنند از او پرسیدند آخرین آرزویت؟بی صدا خندید.

و هزار بار از سکوت سنگین تر

             حسرت من است

     تو

             که در بهتی سراسر شده با خویش

                             از بد نامی گله دارد

            کمی آرامتر

       من تازه فهمیده ام

    تمام این چند شنبه ها

              بهانه ایست برای پیر شدن

 

                                                                                                  ۱۳۸۸/۷/۱۷

فکر های کوتاه

        بر سر این دیار

   سایه های بلندی افکنده اند

           بخت من از قد کوتاهش نالان است

اینجا

 ابر و باد و مه و خورشید و فلک

                 همگی ستاره اند

     و آن همه جهالت

        که شجاعتش نامیدند

     برای شب نشینی تا ابد

              کافی بود

         احساسات را باید عقیم کرد تا تراژدی نزایند

                 اما چه سود

که همه هوسرانند 

 

 

نقطه خواهم گذاشت و هیچ نخواهم گفت اما این پایان جمله نیست.

                                                                                                         ۱۳۸۸/۷/۱

 

نمی دانم چگونه دیگران انتظار دارند بر روی این دایره راه راست را بروم و از تناقض سخن نگویم.گفت به سیاهی آسمان قسم این کلمات چاق را بر تن ظریف کاغذ نشاندن گناه است.گفتم من گناه را نمی فهمم.

دیروز فکر می کردم تلخی حقیقت دروغ است.دیروز راستی را دار زدند و شعورم را سنگسار کردند.

سرمای تابستانی گرم و گرمای لبخندی سرد را به هم می آمیزند تا میزان را رعایت کنند

شاید گاهی حتی از خنده اشک بریزم اما این اسمش شادی نیست.شادی آن لحظه است که دست هایت را میان اندوهم می گیرم.

همیشه می گفت راهی نمانده.از خود تا خدا یک الف فاصله است.گفتم گاهی فاصله ها بسیار اندکند اما طی نمی شود.

خورشید لش خود را از افق بالا می کشد و من هنوز چشم هایم میان خستگی و هشیاری نیمه بازند.چشم هایم را می مالم تا دست هایم را پاک کنم.من ایمان داشتن به ایمان خود را در شرط بندی با خود باخته ام.

 

             با قلم های کندشان

                 سریع رنگت می کنند

         نمی فهمی و نمی توانستی بقهمی

     و آن همه سادگیت

                   که پیچیده شد

        زیباییت

 زشت دیده شد

    و تجربه که زاده شد

خوب دیدم

                مادرش حماقت بود

 و پدرش الکلی

             

                   

                        

بیست سال است

            نگاهم را به روزگاری دوخته ام

               که چون من تنها

  در میان گذشته و فردا

              قدم می زند

           و این صبح پر ننگ                

       که هر بار خودش را سیاه می کند

               و دیگران را رنگ

نامش شب است و زیبا نیست

    در سیاهی چشم های من

      دریا دگر رنگ دریا نیست

             شرم بر این خورشید

     که چون روز روشن است در دلش تاریکی

      که هر بار می آید

         خطی خمیده

                  زرد و کمی رنگ پریده

   می کشد بر صفحه ی افق و می خوابد

          نمی دانم با کدامین ادبیات

        پایان هر مصرع این زندگی

 با حسرت هم قافیه شده

   اگر می شد

        دو بال می خریدم

   و دست می زدم

        آسمان آبی را

  در این همه دردم

  کاغذ را سهیم می کردم

      و قلم را رام

   مادام که بر هر بام

           تصویر کند یک رنگ

          و هر رنگ یک خاطره

   و تا ابد یک  قافیه

اگر می شد

   

    دیروز آینده بود

     و امروز

          ابرها

آنقدر دلشان از غم سراسر است

   که تا فردا ببارند

             بر ما ببارند

    شکست اندیشه و اندیشه ی شکست

            مست مرد و مرد مست

      امروز همان آینده است

این خاک

        طعم قدم های مرا می شناسد

   خسته و گاه گاه

          این راه و این نگاه

    مدت ها است به یکدیگر می نگرند

و به درازای یک عمر

          این جاده رفتنی است

      من

              به کوتاهی یک نفس

          با واژه ای چون تلخ

          سیگاری می کشم بر کاغذ

      و به تو می نگرم

            که سیاهی عجب کم رنگ است

   برابر چشم هایت

                                                                                                     گمراه  

                                        دست های من
          کوتاه تر از همیشه
                      از نرسیدن به تو خسته اند
  و چشم هایم بسته
                   نمی دانند کدامین سو را بنگرند
          تا نوازش شوند
   اینجا پر از فرشته هایی شده
             که بالهای خود را به حراج می گذارند
      تا جواز هرزگی گیرند

                             باید خوابید
                           تو را در خواب دید
و کمی آرام شد         

چهره ها

     خشک تر از گلوهای بی صدا

              از خفقان این بیایان

        ترک برداشته اند

              مردم خراب این آبادی

    دست و پای خود را

          از یاد داستان زنجیر های واپسین حبسیه ی آزادی

 گم کرده اند

      و در این میان

          ما دهانمان طعم سکوت گرفته است

     و نگاهمان از سرما گله دارد

           چون هنوز بر این باوریم

گر کس نشنود 

       به شکست خویش

                  سکوت شب شکستن چاره نیست

                 هرگز رها نتوان زیست

بر خیال خویش نقش می زنم

                        مرا بر دیوار آزادی

                               اجازه ی نوشتن نیست

 با واژه ها زندگی را می کنم تصویر

 کوچه ای  بن بست

                       که راه من است 

             تجربه ای عبث

  که لمس نباید می شد

           و زیبایی هایش که پیر می شوند

         ضربانی که هر لحظه آرام تر می شود

   ریشه ی نهالی که می خشکد

             از تنگ چشمی ابرها

        از خاکی که فاسد است

       از خورشیدی که سرد می تابد

بر خیال خویش نقش می زنم

                        مرا بر دیوار آزادی

                               اجازه ی نوشتن نیست